viernes, 13 de noviembre de 2026

Itinerario en Tres Actos

Voume valer do pontevedrés apelido Caramés trasplantado a Vigo, Madrid, París e Santiago e fareino moi a agallope, de xeito comprimido, a propósito do fin destes apuntes memorialísticos, tal cual é poñer en resalte cenários e cronoloxías cruzadas de tres actores relacionados coa miña biografía política iniciada na adolescencia.

Primeiro Acto

Curso de bacharelato 1973 - 1974, matrícula do Santa Irene nas Travesas, trasladado ao emplazamiento do actual Instituto Alexandre Bóveda. No fragor das loitas alí desenvolvidas, presentado por Carlos Meixide e Juan Diego Riera, topei con Javier Caramés, ningún deles do meu curso. Este encontro iniciático foi a porta de acceso que daría na miña entrada na organización trotsquista Liga Comunista Revolucionaria ( LCR). Ele picaría os clichés dalgúns panfletos na casa da súa irmá Maite, profesora de Língua e Literatura Española no Santa Irene-Coia. A min Maite non me deu clases. Nembargantes coincidín coela nunha asamblea multitudinaria e algo tumultuaria na aula magna do instituto ao inicio de 1975 que desembocou no peche gubernativo do centro. Maite Caramés estaba na onda política do nacionalismo e foi impulsora da UTEGA ( Unión de Traballadores do Ensino Galego). Por ese mesmo tempo coñecín ao pai dos Caramés, mestre de primeiro ensino no grupo escolar de Pereiró, home opositor ao franquismo, amigo do meu tío avó e padriño, profesor de matemáticas no Santa Irene, Rufo Pérez González.

Segundo Acto 

París. Finais de Agosto de 1975 - 28 de Febreiro de 1976. Encontro con José Luís Carames, irmán de Javier e Maite, presentado nunha cea polo meu tío Jorge Pérez, asilado político desde os sesenta. Xa avanzada a noite despedímonos do meu tío e máis dos filólogos norteamericanos Raymon, investigador no CNRS e Ulyses, de paso por París procedente de Estocolmo. Foi nesa ocasión que escoitara quizais por primeira vez falar de gramática xenerativa e dos universais, de Chomsky e Ockam. Cando saímos Luís Caramés e máis eu encamiñamos ao Chez de la Baye, onde fun presentado a Agustín García Calvo, Galín Adolfo, Daniele, compañeira do situacionista Jacques, Terese, Maximino Cacheiro, recén chegado da Universidade Andrés Bello ( Caracas). Con Maximino volvería tratar en Vigo anos despois na compaña do poeta Manuel Vidal Villaverde. Esa noite foi o limiar de moitas relacións posteriores que deixarán pegada ata hoxe. A máis sobranceiras a de Arturo Rosendo Domínguez, presentado por Luís Carames a miña volta da vendima dous meses despois. Esta relación pervive no tempo ata o día de hoxe, 2026. Atopar a Arturo foi un destino. Arturo non só é de Vigo, senón que devolvíame á Rúa de Santiago, nó dun feixe de vivencias perennes na miña psique. Tamén reconectaba dalgún xeito con Javier Caramés e a Rúa metendo grolos no peito e rosmando contra Franco. Desa noite no Chez ficou a permanencia de Galín que xa a volta abríume a porta da acracia compostelá. Así, Boti, Kukas, Pablo Ballesteros e outros.

 Último Acto

Reencontro en Compostela, Madrid e Vigo entre finais do 76 e comezos dos oitenta. Nesas datas as historias van collendo densidade e precipitando pousos duradeiros que chegan ata o actual momento de escribir estas liña pondo cara de can o inverno do 2026 após meio século do 76. Se triangulamos e barallamos, das localizacións dos sitios mentados neses anos van caíndo naipes coas facianas dos poetas Jorge Cuña e Carlos Oroza por Madrid, Pontevedra e Compostela, algún destes relacionados con Luís Caramés, a frecuentación da Bobia na Praza de Cascorro, na parte alta do Rastro madrileño, reencontro con vellos parisinos da Boule, as citas e conversas con L. Caramés no seu piso da Rúa Vinaroz en Madrid, andanzas polo Ateneo e a libraría do Prado, polo Café Comercial e outros. En Compostela, as intervencións de Agustín García Calvo na Fac de Económicas xunto ao profesor Miguel Cancio, co acompañamento de Galín, Arturo Rosendo, Xiao Roel, Botana, Kukas e outros. Tamén na carballeira de Santa Susana contra a construción da autopista do Atlántico, unha navallada para Galicia, contra o "progreso progresado" e "o tempo valeiro",  cita de A. G. C. Visitas tamén a Vigo de Agustín convidado pola CNT con Antonio Palacios e Miguel Cuña ou para falar encol de Rosalía de Castro e a Sombra, facendo de anfitrión Xesús Alonso Montero, no Teatro García Barbón.Tamén en Vigo, paseatas e ceas a beira do mar con Arturo Rosendo e Luís Caramés por Bouzas polos veráns  e algunhas datas de Nadal con ocasión das visitas, viaxes de ida e volta desde Madrid, de L. Caramés a súa irmá Maite e aos seus sobriños, fillos da súa xemelga Mercedes, profesora de Francés.

 Facendo retorno á metade dos setenta e principios dos oitenta entre Compostela e Vigo a grata compaña do economista Carlos Meixide e o doutor Javier Caramés, cos quen tiven xantar no Peregrinus, tamén na compaña do meu médico, amigo e parente, xenro de Rufo Pérez, Manuel González. Evocamos os tempos da Reforma - Transición e outras falas de tempos máis recentes.

 Neste ano que remata foisenos Maite Caramés, o ciclo vaise pechando, o itinerario estréitase en variados relanzos das nosas vidas, en funils ou encrucilladas inesperadas.

 Entretanto ímola virando e ímolo contando. En breve xornada pasa a vida, vita breve, fuxida nun " attimo", máis a historia permanece. Contra a tese do " ser para a morte" somos trascendidos para a historia, lugar de encontro comunal, se ben non todos no mesmo camiño ou no mesmo senso do camiño.

Nota: Agustín García Calvo, Gramático, Poeta, Dramaturgo, Filósofo, moi vencellado a Galicia, mantivo relacións moi estreitas e duradeiras con xentes galegas. Destaco entre elas, ao noso caro amigo o matemático José Luís Caramés. Das  colaboracións entre ámbolos dous citar o  importante libro " De los Números", primeiro editado pola Gaya Ciencia ( Barcelona) e posteriormente na zamorana editorial Lucina. No meu parecer libro difícil de lóxica, matemática e filosofía, en expresión un tanto reduccionista da miña banda, e dos máis importantes publicada no tempo da Transición. Agustín García Calvo como é sabido foi desposuído da  cátedra, ao tempo que Aranguren e Tierno Galván, pola súa implicación nos movementos de contestación estudantil nos anos sesenta, exiliándose en París, establecéndose no Quartier Latin e mantendo durante anos unha afamada tertulia, á que asistimos, na Boule D'Or. Luís Caramés tomaría o camiño do exilio parisino algo máis tarde, mantendo a cercanía e colaboración con Agustín, sendo unha trabe mestra da Boule. 

viernes, 6 de noviembre de 2026

Munipas 2027

De entre todos los procesos electorales que se desenvuelven en el estado español ( elecciones europeas, generales, autonómicas, municipales) siempre me parecieron las más importantes a efectos de construir poder de base, alternativo, acumulación de fuerzas, menos mediatizadas ( salvo la mediatización de los partidos)  las elecciones municipales. 

Hay una forma jurídica que permite sortear el cauce aparentemente forzoso de la fórmula partidaria, la Agupación Electoral. Algo así me gustaría ver en mi querida ciudad natal, Vigo.

 De no incurrir en error la única ocasión en que se dió este supuesto fue en las elecciones de 1979, primeras munipas de la democracia, con la Agrupación Electoral Galicia Ceibe, encabezada por el catedrático de Filosofía del Instituto Nacional de Enseñanza Media Santa Irene das Travesas, Leonides de Carlos y Ardanaz, navarro de cuna.

 En aquella candidatura participaban buenas gentes honestas y capaces, como Pousada Covelo, Ricardo Castro Pereira, Rufo Pérez o Xosé Luís Méndez Ferrín. Muy modestamente algo colaboré en esa tentativa.

 Desde mi perspectiva el municipalismo es la escuela de base de la política en la que pueden encontrar cauce gentes inquietas con sensibilización social. Es en este escenario en el que se pueden conectar luchas sociales, reivindicación con representación política institucional. Quizá espacio para una radicalización ( raíz) de la democracia. Por supuesto cabe acudir a la vía rápida, un tanto expeditiva, de la participación a través de la inscripción de un partido político registrado con el propósito ad hoc de concurrir a las elecciones locales viguesas. 

En ambos supuestos lo más interesante fuera debatir las cuestiones más urgentes pendientes de nuestras vidas en su dimensión comunitaria, o si se prefiere decirlo de otro modo, el mínimo común o programa mínimo que por serlo resultara el de más amplio espectro. 

Habrá que recordar que Vigo tiene una cierta tradición diversa de candidaturas de variado signo concurrentes a elecciones municipales.

 Decía antes que las munipas son como la escuela primaria de las primeras letras de la política, aunque con gran ángulo o apertura al mundo. Siempre sentí mayor gratitud y cercanía por los maestros de primera enseñanza que por la pedantería académica de las presuntas élites del ruido y el neologismo tecnicista de algún sector de la enseñanza superior y asimilados. 

 Palabras claras con la frescura del decir. No discursos redichos, resabiados. Así, machadianamente. Al decir de Lázaro Carreter, la palabra como dardo, proyectado a la diana de los corazones insumisos. 

El municipio como patio de vecindad o corrala donde se proclama el canto coral de las voces del NO :
NO a las rutinas 
NO a las inercias
NO a los que se encaman en la molicie promiscua del cargo que nos cargan. 

Entre el NO y el SI, un Quizás, Tal vez o Por Si Acaso
Alguien se Atreviera... 

domingo, 1 de noviembre de 2026

Muertos Vivos

El calendario, el cómputo de días, nos lleva cada vez con mayor frecuencia a señalar alguno particularmente como celebración ritual. Así ocurre con los difuntos. Pero esta no es una fecha cualquiera, un día más en el año. Aparte de su ligazón con la dimensión cósmica, astronómica, ciclo estacional: vida, muerte, resurrección, tiempo cíclico, hay una mensura más intrahumana. 

Observemos. Es la noche de los fieles difuntos Pongo un a modo de altarcito a mis fieles difuntos, padre y madre, presidida por una foto de estudio con sus galas nupciales, custodiado por dos cirios, rojo a su izquierda, blanco a derecha. La casa queda a oscuras sugiriendo recogimiento. El titilar o parpadeo de la luz de las velas se proyecta difuso, trémulo, espectral en el pasillo, creando la ilusión de movimiento, vida. Muertos vivos. 

Algo más me inquieta, confunde y consuela. La idea de que la vida es la comunión de vivos y muertos meciéndose en el regazo del tiempo. Esa comunidad o comunitarismo trascendente, puente de paso entre las dos orillas de la laguna le da sentido al sinsentido azaroso del pasar los días y le brinda entrada y retorno, billete de ida y vuelta a nuestros deudos. Ese tributo de gratitud, pues se provoca, invoca, convoca la aparición, crea el primer nexo religioso, la repristinación de lo primigenio. El culto del domus a lo genesíaco. El primer culto a los dioses lares. Nuestros antepasados, que nunca acaban de pasar. Que SIEMPRE vuelven añosos.

 Tiempo de Infamcia. Útero del que nunca se amanece. Água y Oscuro. Vida y Muerte de la mano. De la mano, girando la danza del Tiempo con las cabezas vueltas y la mirada en el Infinito. 

XUR O'PONTILLÓN 

lunes, 26 de octubre de 2026

Arturo Rosendo e o Príncipe Galín

Ao pouco tempo de chegar a París, polo final de Agosto de 1975 ou primeiros de setembro na compaña do vigués Manuel Campillo, como xa teño contado, trala acollida do meu tío Jorge Pérez, xoga un papel importante Luís Caramés para a apertura de contactos e relacións no Quartie Latin e con maior precisión nos medios relacionados co filólogo, gramático, filósofo, dramaturgo e poeta Agustín García Calvo. Luís Caramés, matemático, cun papel destacado no libro de AGC " De los números", editorial Gaya Ciencia ou tamén citado xunto con Luís Gonçales Blasco no traballo de García Calvo no número un dos Cuadernos da Gaya Ciencia sobor da Sombra en Rosalía de Castro, traballo cuxa lectura atraíra moito a miña atención no tempo da súa publicación e hoxe tamén.

 Luís Carames foi o nexo que me relacionou primeiro con Galín e despois, a miña volta da vendima da Côte D' Or, rexión dos viños borgoña, con Arturo Rosendo e andando o tempo, ao noso regreso ás terras natais, sentaría as bases para unha relación duradeira, desde a miña perspectiva, antre os cinco : Foz, Carames, Arturo, Galín e este breve cronista epigonal. 

Nesta ocasión non vou demorar nen entreterme no tempo parisino senón que voume ocupar das xornadas do regreso aos lares, agallopando os tempos, vendo e reaxindo ao oportunismo dos máis, dos que estiveran e os que non, dos militantes fantasía, outros feitos de madeira  burocrática, que agromaron coma cogumelos. Eses que nos falan en ton heroico, mesmo épico, cando o heroi empezaba a ser a heroína administrada polo Estado e o opio prometido das votacións para os que se portaran ben ao tempo que as cadeas fervían revoltas pola COPEL. Axiña afluiron os cartos para chiringadas de toda caste, en boa medida producións e productos culturais, en troques de vasalaxes varios. Tempos de Preautonomía de pandeireta e represión aos que non transaron. Tras este introito non sancto pasamos ao lío. 

Rúa das Hortas. Compostela. Outono do 76. Galín reaparece en Compostela á volta do exilio parisino e convoca a boa parte da acracia, por suposto non todos. Arturo Rosendo voltara a París, poño por caso. Pero en Hortas ou por eses días nas noites canoras da Quintana, atopámonos novas amizades e complicidades, coincidentes no lúdico e combativo fronte ao cambalache, á Farsa, ao teatro de títeres, ao guiñol, dos " Demócratas de toda la vida", ao chaqueterismo e pesebrismo. Por alí o artista total Kukas facía de todo e todo ben ou máis ou menos ben pero sempre ben, Botana, Xiao Roel, Pablo Ballesteros, Xaime Noguerol, ás veces Campillo, Fernanda, o propio Galín, Dalmiro, Arturo Rosendo, Manolo Caldas, o tamén parisino Fernando Rosendo e moitos máis. Galín esbleceuse nunha tertulia nos Porches e no Café Derby, que traguía arrecendos do Sena, tamén un ecoar interferido e algo distorsionado das lecturas presocráticas de AGC na Boule. Deixabamonos cair a horas máis avanzadas polas Galerías Vía Cambre, no Apolo. Galín cantaba o blues Negra Sombra e Fernanda beillaba. Licho, irmán de Galín, facía de instrumentista ocasionalmente, todavía non rematara os seus estudos de mediciña e dispuña de pouco tempo para troulear e rondar.

 Un dos lugares máis reseñables nese tempo era o restaurante El Asesino no que Galín se asentara, tiña ben liadas ás irmás Lola, na cociña, e Maruxa Neira. Moito canto e moito parrafeo. Inesquecible o barroquismo da súa decoración, porcelanas, vaixela e así. Do xantar, a tenreira con patacas ao forno ou as ameixas á mariñeira. Por alí tamén a que fora compañeira do instituto, a animosa, linda e culta Yolanda Espiña. Tamén compartimos e departimos con Carlos Meixide e Javier Caramés. 

Outro espazo o Burgo, novamente Galín e Arturo Rosendo. As movilizacións pola vivenda coinciden coa miña incorporación ao servizo militar e interrompen este relato. Así van rematando os setenta. Máis serodiamente Arturo, Galín e Licho terán un percorrido musical que os levará por Galiza adiante e ao Intetcéltico de Lorient na Bretaña.

 Así vaia establecéndose a Autonomía irá esmorecendo aquela levadura xovial do "Alegre Saber". Na miña memoria queda tatuada a presenza recurrente de AGC, Agustín García Calvo, nas aulas e animando as revoltas, convidado polo profesor Miguel Cancio, outro parisino. 


jueves, 22 de octubre de 2026

Camarada Porriño

Xa temos comentado da Rúa de Santiago, do Calexón Estreito, do Campo de Granada e do Castelo de San Sebastián. Para quen non o saiba o Calexón Estreito transcorría e transcorre, só que agora seccionado, en paralelo, a maior altura, á Rúa de Santiago. A partires de agora nomearei a Rúa de Santiago, da cal adoptei o meu nome de guerra ou alcume "Santiago", coma o da Rúa, sen máis engádega, como adoitabamos facer os veciños do barrio. Algunhas vivendas da Rúa, moi poucas, tiñan doble acceso, tamén polo mentado calexón, e abríanse ao Campo de Granada. Isto marcaba a diferenza entre viver simplesmente no chamado Casco Vello e levar unha vida antredousmundos, urbano e agreste, selvático, ao que se abría O Campo de Granada, aos pés do Castelo de San Sebastián, que polos sesenta do pasado século mantiña no seu interior algunha presenza de militares facendo garda nas garitas e co toque de diana que podía escoitar desde a cama e servíame pra me erguer ás sete da mañá, camiño daquelas sesións de estudo extra antes do comezo das clases que tiven que aturar, segundo parece ser, pola miña mala conducta, que deu na miña expulsión, acompañado entre outros habituais de compañeiros como Suso Vidal, Tesouro e outros.

Eramos díscolos. Non tiñamos bo encaixe no pequeno mundo disciplinario, mesmo diría concentracinario, da milicia salesiana. Nos éramos nenos selváticos, asilvestrados antre a pequena colina do Campo de Granada ou Campo de Marte, guerrilleiro, e o Monte do Castro.

Desde o observatorio destas alturas ensoñabamos fazañas bélicas, diferente ás do coñecida banda deseñada daquel tempo, outeando a bocana da Ría, protexida polo arquipélago das Cíes e a peninsua do Morrazo. 

De entre os compañeiros de xogos, aventuras e desventuras, un destacaba polo seu carácter decidido, entregué aos desafíos, pondo o listón alto, tamén nos compromisos, como máis adiante veremos. Eu axiña leveime ben con él e fixemos amizade. Unhas parentes súas,  Mari Loli e Julita, máis ou menos tamén do meu tempo, facían porta con nós no mesmo andar do número sete da Rúa , fronte ao Tres Ventanas, segundo piso con galería con vistas a onde hoxe está ASEFAL, que daquela era un miradoiro, a droguería La Única, O Chafarís, fontana con varios canos máis estanque con peixiños de cores, parrulos, algunha gaivota, e por suposto a Oliveira, emblema vexetal da nosa cidade. 

Xa polos anos sesenta empezara a circula unha expresión ameazante, intimidatoria para os veciños, de cando en vez, algúns axentes da policía municipal visitaban os domicilios coa palabra fatídica, " afectado", o barrio estaba afectado. A tradución deste vocábulo era a comunicación de que os veciños estaban condenados ao exilio, unha marcha forzosa dos seus fogares, as veces moi humildes. A causa manifesta era a construción da nova Casa do Concello, onde se atopaba o Castelo, hoxe quedan algunhas partes conservada, e a colina do Campo de Granada. A algúns iban lles ofrecendo a promesa da entrega dunhas chaves no polígono de Coia abrindo unha libreta na Caixa de Aforros Municipal de Vigo. Nos primeiros setenta chegaron as máquinas e depósitos de explosivos para barrenar tanto granito.

 A explanada diante da Cruz chamada dos caídos tiña por nome ó da División Azul, a Cruz estaba escoltada polas bandeiras, penduradas de mastros, de FET de las Jons e outra, hoxe rediviva, coas aspas de Borgoña sobre fondo branco, a bandeira das milicias do Requeté. Suso " Porriño", leal á República, como toda a súa familia, e máis eu, tentamos prenderlles lume. Non fomos quen. Eran grandes e pesadas e non prendían tan fácilmente.

Xa co inicio do derrubamento do Castelo, afortunadamente incompleto, organizados Porriño no FRAP, eu na LCR, proveemos uns zulos de propaganda clandestina e outros recursos, envolveitos nuns plásticos dos que se empregaban nos días de choiva para protexer a roupa ao clareo, pedras e ramallos, ao pé das obras. Cando nos detiveron por maio de 1975 eses materiais ficaron alí abandonados. As obras continuaron. Por iso digo que a Casa do Concello de Vigo tén uns alicerces de esquerda imborrables.

 Pasaron os anos, coma di o tango, cos seus desenganos, mediados os oitenta, Porriño e máis eu, da man de Gonzalo Gómez Rodríguez, nos reencontramos militando xuntos nunha célula comunista do PCPG. Porriño traballa en VITRASA, outros camaradas da mesma empresa, Luís Costas, presidente do comité, Baluja e outros. No ano 1995 estamos na organización dun Memorial por Baena, Sánchez Bravo e outros fusilados no derradeiro consello de guerra do franquismo. Contra a pena de morte. Nos finais dos noventa eu deixo Vigo e máis nunca as nosas vidas volverán cruzarse.

 Suso Porriño : Un Veciño, un Amigo, Un Camarada.

XUR O'PONTILLÓN 

miércoles, 21 de octubre de 2026

Ernst Mandel

Ernst Mandel, economista marxista, en mi vivencia está asociado a la crisis energética, petrolera, de 1973, justamente al inicio de mi militancia trotskista en la corriente del Secretariado Unificado de la Cuarta Internacional. Recordamos, LCR - OSCI ( Organización simpa de la Cuarta) Esto viene a colación por lo que a continuación expongo. Las tesis de E. Mandel tal como yo las recepcioné caracterizaban a la URSS como Estado Obrero Degenerado, léase burocratizado, NO como Estado Socialimperialista, según era descrito por la aberrante teoría de los tres mundos maoísta, de ganchete con el secretario de Estado de los USA Henry Kissinger. La teoría de E. Mandel era consejista, sovietista, los consejos órganos de la democracia proletaria, resumida en la expresión, paradójica, desde el formalismo burgués, dictadura democrática del proletariado. Esta enunciación conllevaba una concepción dual de poder o contrapoder. En la reconstrucción del órgano de prensa y análisis IMPRECOR, recuperado por E. Mandel, creo que asoman estos planteamientos nutricios de aquella militancia que le iba llevando el pulso a los setenta. 

Se recortaba tras la figura de Mandel la sombra  espartakista de la inenarrable Rosa Luxemburgo, apátrida revolucionaria. No obstante, el derecho de Autodeterminación de las Nacionalidades ondeaba en el pináculo de la teorética y pragmática  luxemburguistas, que a efectos de las naciones sin estado aherrojados por el Estado bonapartista franquista ( Galiza, Euskadi, Cataluña, Canarias) resultaba emancipadora. La alternativa más depurada ponía su divisa en el frontispicio del constructo neocolonial ibérico y europeo. De ahí la consigna en favor de la Unión de Repúblicas Ibéricas, junto con Portugal, dentro de unos Estados Unidos Socialistas Europeos.

Algo que tal vez introdujo un cambio  cualitativo en la militancia troska fue su carácter netamente anticapitalista, de clase, bajo las condiciones de dominación fascista. Al tiempo la afirmación del sujeto histórico, el proletariado, y su vanguardia dirigente ante la maduración de las condiciones objetivas, materiales de un capitalismo avanzado, que no iba acompañado de las condiciones subjetivas.

 Transcurridos más de 50 años la resolución del problema de la dominación del capital sobre el trabajo o el derecho de Autodeterminación de las Nacionalidades siguen pendientes. 

lunes, 12 de octubre de 2026

29 de Noviembre : PSOE, el día después. Fábula Distópica.

Este es un relato de política ficción, un entretenimiento, un juego, una distopía política, con resabios de lo que fue y de lo que alguna vez pudo ser. 

Voy a trasladarme a un escenario imaginario en una de sus variantes hipotéticas.

Pasó la jornada electoral del 29N. Pedro Sánchez se ve liderando la oposición. En cualquier caso los dos partidos sistémicos ( PP y PSOE ) tienen, sumadas las derechas nacionalistas vasca ( PNV ), catalana ( Junts), canaria ( Coalición Canaria), tal vez algún verso suelto, los dos tercios de los escaños en el Congreso de los Diputados. La izquierda al PSOE es muy débil, casi extinta. Con esos resultados en la mano, barajando el naipe, la cocina socialista empieza a diseñar las líneas estratégicas del grupo parlamentario, que también son de supervivencia.
 Alertnativas abiertas : 

1. Reconstruír el bipartidismo PP-PSOE, mediante alguna de estas fórmulas, ordenadas de la más improbable, incluso imposible de formular, hasta la más probable y viable, siempre bajo la filosofía de la Raison d'Etat formulada en un PACTO de ESTADO bajo la mesa. 


A) Proponer una gran coalición al PP, siempre bajo la premisa de aislar a VOX, gobierno de concentración.


B) Pacto de legislatura. Objetivo: Supervivencia y nuevamente aislar a VOX. 


C) Pactos puntuales en algunas materias críticas sectoriales, transversales y de política internacional. Ahí llevan camino recorrido juntos ( PP-PSOE) dentro de la Unión Europea. La verdadera política o " GROSS POLITIK" son las materias de política fiscal, presupuestaria y monetaria. Banco Central Europeo y el Euro disciplinan las inexistentes soberanías estatales. Otro tanto ocurre con la política internacional con terceros países de la UE y política armamentística. En el conflicto de Ucrania la UE lo alimenta moviendo los hilos contra  Rusia. La asociación de la UE con la OTAN es un verdadero polvorín. 

D) También el día después puede traernos la vuelta del alma jacobina del PSOE al encuentro con el PP. El PSOE apoyó la  LOAPA en su día y la aplicación del art.155 de la CE/78 durante el "procés" en Cataluña.

2. Segunda alternativa: mantener la continuidad en las tesis políticas de los últimos años de la presente legislatura, aún carente de apoyos parlamentarios, y liderar la travesía del desierto del PSOE hasta las siguientes elecciones con parada en las venideras  municipales y algunas a parlamentos autonómicos de la primavera de 2027. A partir de ahí, evaluación de daños o éxitos en la cuenta de resultados, difícil en este momento de anticipar.

Distópicos Si. Visionarios, No. 

XUR O'PONTILLÓN