Luís Carames foi o nexo que me relacionou primeiro con Galín e despois, a miña volta da vendima da Côte D' Or, rexión dos viños borgoña, con Arturo Rosendo e andando o tempo, ao noso regreso ás terras natais, sentaría as bases para unha relación duradeira, desde a miña perspectiva, antre os cinco : Foz, Carames, Arturo, Galín e este breve cronista epigonal.
Nesta ocasión non vou demorar nen entreterme no tempo parisino senón que voume ocupar das xornadas do regreso aos lares, agallopando os tempos, vendo e reaxindo ao oportunismo dos máis, dos que estiveran e os que non, dos militantes fantasía, outros feitos de madeira burocrática, que agromaron coma cogumelos. Eses que nos falan en ton heroico, mesmo épico, cando o heroi empezaba a ser a heroína administrada polo Estado e o opio prometido das votacións para os que se portaran ben ao tempo que as cadeas fervían revoltas pola COPEL. Axiña afluiron os cartos para chiringadas de toda caste, en boa medida producións e productos culturais, en troques de vasalaxes varios. Tempos de Preautonomía de pandeireta e represión aos que non transaron. Tras este introito non sancto pasamos ao lío.
Rúa das Hortas. Compostela. Outono do 76. Galín reaparece en Compostela á volta do exilio parisino e convoca a boa parte da acracia, por suposto non todos. Arturo Rosendo voltara a París, poño por caso. Pero en Hortas ou por eses días nas noites canoras da Quintana, atopámonos novas amizades e complicidades, coincidentes no lúdico e combativo fronte ao cambalache, á Farsa, ao teatro de títeres, ao guiñol, dos " Demócratas de toda la vida", ao chaqueterismo e pesebrismo. Por alí o artista total Kukas facía de todo e todo ben ou máis ou menos ben pero sempre ben, Botana, Xiao Roel, Pablo Ballesteros, Xaime Noguerol, ás veces Campillo, Fernanda, o propio Galín, Dalmiro, Arturo Rosendo, Manolo Caldas, o tamén parisino Fernando Rosendo e moitos máis. Galín esbleceuse nunha tertulia nos Porches e no Café Derby, que traguía arrecendos do Sena, tamén un ecoar interferido e algo distorsionado das lecturas presocráticas de AGC na Boule. Deixabamonos cair a horas máis avanzadas polas Galerías Vía Cambre, no Apolo. Galín cantaba o blues Negra Sombra e Fernanda beillaba. Licho, irmán de Galín, facía de instrumentista ocasionalmente, todavía non rematara os seus estudos de mediciña e dispuña de pouco tempo para troulear e rondar.
Un dos lugares máis reseñables nese tempo era o restaurante El Asesino no que Galín se asentara, tiña ben liadas ás irmás Lola, na cociña, e Maruxa Neira. Moito canto e moito parrafeo. Inesquecible o barroquismo da súa decoración, porcelanas, vaixela e así. Do xantar, a tenreira con patacas ao forno ou as ameixas á mariñeira. Por alí tamén a que fora compañeira do instituto, a animosa, linda e culta Yolanda Espiña. Tamén compartimos e departimos con Carlos Meixide e Javier Caramés.
Outro espazo o Burgo, novamente Galín e Arturo Rosendo. As movilizacións pola vivenda coinciden coa miña incorporación ao servizo militar e interrompen este relato. Así van rematando os setenta. Máis serodiamente Arturo, Gali e Licho terán un percorrido musical que os levará por Galiza adiante e ao Intetcéltico de Lorient na Bretaña.
Así vaia establecéndose a Autonomía irá esmorecendo aquela levadura xovial do "Alegre Saber". Na miña memoria queda tatuada a presenza recurrente de AGC, Agustín García Calvo, nas aulas e animando as revoltas, convidado polo profesor Miguel Cancio, outro parisino.