viernes, 9 de octubre de 2026

Voto Sepia: Elecciones 2026

Algunas aclaraciones, sencillas, sobre el voto al Senado para las elecciones del 29 de Noviembre:

1. El sistema político español es bicameral: Congreso y Senado. A este conjunto se le denomina Cortes Generales. 

2. La papeleta del Senado es de color sepia o salmón dependiendo de como cada quien aprecie el color, diferenciada del color blanco de la papeleta al Congreso. 

3.La papeleta del Senado es desplegable, vulgarmente denominada sábana por su tamaño. 

4. El sistema de votación para el Senado es el de listas abiertas frente al de listas cerradas y bloqueadas del Congreso.

 5. El Senado tiene una composición mixta: senadores extraídos de la votación directa de esta papeleta y senadores por elección de los parlamentos autonómicos en función de la composición de éstos. Esta especifidad suele influír en las diferentes mayorías entre Congreso y Senado. Actualmente el Partido Popular tiene la mayoría absoluta en el Senado.

 6. En el ámbito peninsular cada provincia tiene asignados tres senadores. El elector tiene la opción de votar uno, dos o tres senadores y NO necesariamente del mismo partido o coalición. Como indicamos son listas abiertas. También tiene la opción de no votar, abstenerse, al Senado, por ejemplo, y votar al Congreso. Ambas opciones no están vinculadas. El voto en España NO es obligatorio en ningún caso. 

 7.La primacía legislativa en el sistema político español corresponde al Congreso de los Diputados. Al Senado se le define como Cámara de Segunda Lectura y de Representación Territorial. No obstante puede retrasar y/o enmendar pero NO bloquear la tarea legislativa del Congreso. Por tanto no es irrelevante su función en el mecanismo del juego político institucional. 

8. Hipotéticamente, el elector que combinara la opción de votar tres candidatos diferentes de tres opciones distintas al Senado con el voto a una papeleta de un partido diferente a los anteriores para el Congreso podría llegar a votar hasta cuatro partidos diferentes en unas elecciones generales. 

9. Un añadido : en la elección al Senado, por su procedimiento o si se prefiere decirlo así producción, tiene más peso en el resultado electoral el principio Mayoritario. En la formación del Congreso se inclina a un resultado más Proporcional y por tanto menos susceptible de alcanzar mayorías absolutas. 

Como para detenerse a pensarlo un poco. No? 

XUR O'PONTILLÓN 

jueves, 8 de octubre de 2026

La Izquierda: Elecciones Generales 2026

Transcurridos cinco días de la convocatoria de elecciones generales para el 29 de noviembre y con los datos ya disponibles, sumariamente destaco :

1.El autodenomonado Frente Amplio NO es tan amplio

2. La operación Rufián queda descabalgada al ser aceptada Ada Colau por el FA ( Frente Amplio) para la pesidencia del gobierno de España.

3. PODEMOS, de momento NO encaja con su propuesta de primarias en el FA.

4. NO se integran en el FA, Compromiso en Valencia. Tampoco Adelante Andalucía en su territorio, ni Bildu, ERC o BNG en los suyos.

5. Otro problema será negociar los nombres de los candidatos de cada partido en cada circunscripción provincial. 

6. La falta de renovación de las caras y los nombres. Los mismos que se pelearon ahora prometen llevarse bien. 

7. En estas condiciones el PSOE podría rentabilizar el voto útil de la izquierda. Y en el peor de los casos liderar la oposición a la derecha tras el 29 de noviembre. 

8. En un poco probable escenario de alcanzerle los votos para GOBERNAR, el PSOE tendría a su izquierda un espacio más débil que el actual. 

Por el momento y de urgencia, poco más que añadir. 

XUR O'PONTILLÓN 


sábado, 3 de octubre de 2026

Adelanto Electoral 2026?

En una entrada anterior de este blog de hace casi un año, llevamos toda la legislatura escuchando a la derecha exigir convocatoria de  elecciones, mantuve la posición de que debía agotarse la legislatura. Hoy, en el inicio del mes de octubre y con la expectativa de una comparecencia del presidente Pedro Sánchez, al que se le atribuye la condición de resultar imprevisible, expongo sumariamente los argumentos a favor de una inmediata convocatoria de elecciones, que resumo de entrada bajo el enunciado, expresado como a modo de apotegma, de que la pugna electoral enfrenta dos banderas : 
1. La migratoria e identitaria ( reaccionaria) de las derechas todas, centrales y periféricas. 
2. La bandera de los derechos sociales básicos ( vivienda, sanidad y escuela, los más señalados y reclamados).
 En fin, derecha contra derechos.
En estos mismos momentos, tumbados en el Congreso los decretos sobre vivienda presentados por el Gobierno previstos para mejorar la situación de los inquilinos más precarios y vulnerables, la continuidad de la legislatura parece inviable y la ocasión, con una gran movilización social activada, la más propicia para el Ejecutivo, empuñando con firmeza la defensa de lo que hoy decayó en el Legislativo.

 Eso precisa de Elecciones Generales inmediatas. 

A mayores, la previsión macro de los números del consumo ( IPC) previstos empeoran la escalada de los últimos tiempos. La carestía de los productos básicos, alimentación e higiene, dificulta llenar la cesta de los hogares de rentas medias y bajas, que son también los antes mencionados que sufren el azote de la crisis habitacional. 

Por último, aunque no lo menos importante, al contrario, el redoblar de tambores de guerra, que ya atruena en Europa, por la insensata, temeraria política de los países rectores de la UE y la OTAN hacia Rusia, pone nubarrones en el presente y futuro inmediato de nuestras vidas que sólo puede agravar la situación. 

 Aquí, la pertenencia de España a ambas estructuras nos compromete. 

En resumen:
Vivienda!
Sanidad!
Escuela! 
Control de inflacción! 
Paz! 
ELECCIONES!! 

lunes, 24 de agosto de 2026

Prefacio sobrevenido

" Miré los muros de la Patria mía, si un día firmes hoy desmoronados" 
Francisco de Quevedo. 

Este libro ha tomado un giro inesperado, de algún modo se ha tornado un póstumo, si bien no pueden ser estas líneas en modo alguno un obituario, aunque ya es un libro de ausencias. Cuando me propuse a comienzos del pasado año 2025 ir tejiendo unos apuntes de memoria sobre la Reforma / Transición de los últimos años del franquismo hasta mediados de los ochenta del pasado veinte, vamos doblando el segundo lustro de la tercera década del veintiuno, digo, el presente contaba con los auspicios mentores del periodista vigués Fernando Franco, primero en dar noticia en su Mira Vigo de FdV con palabras amicales, afectuosas de este proyecto. Su aliento nunca me faltó. Hoy nos sigue guiando su memoria. 

Mi otro mentor, más desde dentro de la idea, Luís Gonçales Blasco, destacado histórico desde finales de los cincuenta del independentismo gallego, al tiempo que él mismo historiador, al que dedico unos cuanto artículo en el libro, con quien hablaba frecuentemente, se nos fue estos aciagos días agosteños. 

Cualquiera de los dos, cada uno en lo suyo, con mucho más oficio de lo que yo pudiera pretender, no siendo el caso. No obstante, ambos concertados, en el propósito de ponerle alas a esta tentativa mía. Foz deja un a modo de limiar o presentación que habríamos tal vez de retocar. 

Estas circunstancias me fuerzan a la finalización un tanto abrupta de estos apuntes de memoria a los que pensaba le habían de quedar algunas jornadas más con sus quehaceres y mayor contenido. 

 Dedico en lo que pueda tener de aprovechable, si fuera el caso, la presente a los dos y a todos aquellos colaboradores que acompañan, aportaciones todas valiosas y generosas.

 Estos amigos se citaran en el lugar apropiado. 

lunes, 17 de agosto de 2026

Vigo. Quo Vadis 2027?

En la primavera del próximo año 2027, a tiro de piedra, tendremos las elecciones municipales. Todo parece indicar la revalidación de la mayoría absoluta del actual alcalde Abel Caballero. La Naturaleza y el ser social humano dentro de ella no tolera el vacío. Horror vacui.

 Y las mayorías absolutas también se producen y explican genérica y específicamente en esta mención de caso como efecto de la aprensión al precipicio, al abismo así percibido por una porción relevante del cuerpo electoral. El vacío en el caso vigués que nos ocupa es a babor y a estribor, de proa a popa, como canta la habanera. 

Otro rasgo que a mi parecer añade sustancia al asunto es la preferencia por liderazgos fuertes, incluso carismáticos, con la irrupción de las redes sociales en tiempo real mucho más todavía. 

Para cumplir esta condición hay una precondición: ser conocido por más del 90% del electorado, sólo el Alcalde Abel Caballero la cumple. A continuación para cumplir la condición plena deben añadirse al menos dos condiciones más : tener agenda pública casi diaria que genere contenidos y proximidad a la gente con el efecto multiplicador de las redes y su efecto retroalimentador, sumado a los medios y cabeceras tradicionales. Y muy importante, la posesión de unos rasgos de personalidad dinámicos y actorales que refuercen los mensajes, centrando la atención en la personalidad carismática del candidato, deviniendo de este modo en el principal activo de la contienda electoral, desplazando a la misma sigla o partido por el que se presenta. 

Pocas gentes dicen en Vigo votar socialista o al PSOE, se escucha mucho más decir a cualquier vecino, vote lo que sea en generales o autonómicas, que en Vigo en las munipas, vota " al Alcalde, ya por antonomasia, Abel Caballero", llegando a fusionarse en la percepción de muchos los nombres de Vigo y Abel Caballero. 

A ello, sin duda, contribuye el hecho de llevar en la Alcaldía desde las elecciones del año 2007, pronto cumplirá 20 años, timoneando la ciudad.

 Muchos, de dentro y de fuera de Vigo, No Conocieron otro Alcalde : Abel Caballero. Y muchos también alcanzaron la mayoría de edad bajo sus mandatos en estos 20 años.

 Como observación de cierre de estas líneas, añadir que en contraposición a la literatura escrita, declamada y proclamada tradicional de los programas de los partidos, literatura que no lee nadie, Abel Caballero tiene como programa la ciudad en obras como realizaciónes permanentes y una programación estratégica plurianual de grandes eventos actualizados. O Nadal, o Marisquiño o los conciertos en el Auditorio del Parque de Castrelos, entre los de mayor proyección internacional y de masiva asistencia. 

Ahora respóndase usted mismo, si lo desea, al Quo Vadis de la pregunta inicial.

 Xurxo Pérez. 

lunes, 13 de julio de 2026

Raza, sangue, chan e cidadanía.

Nestes días apreséntase con certo rebumbio ou barullo en redes unha opción política autodefinida nacionalista, identitaria hespañola, co eixo programático central na chamada reemigración e unha apelación ao solo físico e cultural europeu de raigame cristiá, entendo un tanto irónicamente da miña banda que fincado no sustrato medieval de monxes-cabaleiros, guerreiros, portando o Santo Grial, co sangue de Cristo nun copón místico.

 Wagner en Parsifal contra o xermanismo pagá do mesías de Zoroastro.

 A proposta 20 N, n de núcleo e de novembro, leva aliños ou adubíos " antisemitas", contra a eisistenza do estado de Israel. NN se postula antiliberal e contra o poder financieiro, desbarran en fantasías xenetistas, euxenésicas e subrepticiamente eutanásicas, sequer por omisión, de vidas que "non merecen" ser vividas, preservadas, polo Estado Racial Nacional. 

Supoño que NN defenderá a supremacía racial caucásica. A fusión do Sangue, herdanza xenética, co Chán, solo físico - cultural, irrigado pola efusión do sangue derramado do Grial, será incompatíbel con calquera abstracción discursiva dos dereitos universais de cidadanía. O ecoar de Gobinau e de J. De Maistre peta outra volta as portas muradas. 

Novamente Cristo Rei e a espada artúrica atravesando os corazóns dos irredentos e dos coitados. Nen liberalismo, nen marxismo, nen xudaísmo, din eles. 

Nós retrucamoslles, vítores a Rosa Luxemburgo, lituana- polaca-alemana-xudea, internacionalista, marxista, asasinada polos freikorps, antecesors xenéticos destes NN.

 O fascismo se cura viaxando pola Historia e sobre todo Militando contra as vaguedades neboentas hiperboreas. 

sábado, 13 de junio de 2026

La Esquina: Intersección de espazos e tempos transicionais.

Quedamos citados na Cafetería La Esquina, Avenida Castrelos, As Travesas, fronte ó Pavillón dos Deportes, unha xeografía humana moi familiar, evocadora daqueles tempos da discoteca e cervexería La Boa onde coñecín a miña veciña Katy, tamén próxima ao Monterrei , xa recordada, perto tamén do instituto Santa Irene, incubadora dos nosos soños revolucionarios feitos organización militante clandestina ( xa sabemos, as ideas sen organización esmorecen) nos primeiros setenta do pasado século.

 Entre os presentes: Rita Pérez, filla do profesor de Física e Química, o Ultreia Cándido Pérez, curmá da miña nai Beatriz Lidia, Lila; Enrique Parcero ( tíñao erroneamente por condiscípulo no instituto polo 73 - 75), Manuel Romón ( integrante que fora do grupo de comunicación poética Rompente, xunto con Antón Reixa, Alberto Avendaño e Alfonso Pexegueiro), Manuel Torres Fortes ( asiduo ás asambleas e ós desaloxos), César Pérez, fillo do profesor de Matemáticas Rufo Pérez, da promoción da militancia nacionalista dos oitenta no Santa Irene, inducido polo seu cuñado Parcero, e máis quen esto escribe e suscribe. 

O obxectivo deste encontro recordar que non acordar os cursos de 1973-1974 e 1974-1975 nos que coincidimos en Coia onda foran trasladadas as matrículas do Santa Irene nas Travesas, pecho por reformas. Recordamos, tamén falando telefónicamente estes días con Javier Caramés, que a potencia movilizadora de masas daquelas xornadas, tiña por bandeira a firme e rotunda oposición á implantación da selectividade, xa prevista na Ley General de Educación do ano 1970 e implementada polo ministro de Educación y Ciencia, Cruz Martínez Esteruelas. Algún cliché picou J. Caramés contra a Selectividade e por mudanzas democráticas na educación, no ensino, no país..clichés tecleados no cruzamento de Peniche nun lugar que non desvelo. Queda para os iniciados. A maiores ou como previos acompañaban as máis elementais demandas democráticas coma o dereito a celebrar asambleas sen tutela e o básico dereito de expresión, organización e representación do alumnado, denegado pola orde da delegación ministerial facha. Tamén na táboa reivindicativa aparecía o problema do transporte de VITRASA, xa daquela unha empresa negreira que obtiver a concesión da man do alcalde Portanet, home de talante autoritario con moi boas conexións na contorna do Pardo.

Nas seguintes liñas vou poñer en destaque a Rita Pérez, Antolín ( eiquí ábrese unha dúbida se o nome era Antolin), fillo do dono da céntrica Xoiería Antolín na Porta do Sol, infausta e prematuramente falecido segundo me informan neste encontro que reseño e as miñas relacións coa organización estudantil nacionalista ERGA. 

Pero antes quero lembrar a Eduardo Hernández Rua, coñecido como Yayo. No ano 1975 era alumno da Escola de Maxisterio da Igrexa en Vigo. Por aquel tempo Yayo militaba no grupo catalá de Jordi Solé Tura denominado Bandera Roja. Facendo un pouco de memoria Solé Tura e os seus escindidos do PSUC e retornados como Bandera Blanca acadarían un certo relevo na figura do seu máximo dirixente que chegou a ser ponente polo PCE na elaboración da Constitución Española de 1978, considerado un dos pais do réxime vixente. Ó marxe desta consideración, como fora, Yayo foi sancionado académicamente no 75 e promovemos movilizacións desde o ensino medio vigués. Xa matriculada Rita Pérez na Escola de Maxisterio, condiscípula de Yayo, destacou solidaria co seu compañeiros de Maxisterio. Eduardo Hernández Rua. Yayo sería máis adiante impulsor do grupo de teatro A Farándula, un fito cultural pioneiro, do tempo da Transición. Asimesmo no cruce dos Cboróns poría en marcha a Libraría Castelao xunto a Fernando Pereira, retornado do Uruguay, que chegaría a alcalde no Concello de Soutomaior. No trato que mantivemos coeles podemos dar creto da sua honestidade, valía e compromiso coa causa galega. 

De volta ao Santa Irene en Coia quero falar dos de ERGA, entendo que Rita Pérez, Torres Fortes e Romón, antre outros estarían a moverse arredor do nacionalismo, mais o meu trato orgánico con ERGA veu coa presentación que de si mesmo fixo o tal Antolin, se ben parez que o seu nome verdadeiro era Xosé Manuel, non trabucar con outro da Garda, tamén falecido coido que en accidente de moto, quen chegara a concelleiro na sua vila. Este Antolin co que eu tratei, o de Vigo, segundo parez coñecido co apelativo do neno, miúdo, pequeno, de ollos azuis intensos, serio, reservado, propúxome espallar LUME, órgano de ERGA, eu accedín. Por un Ensino Científico, Nacional e Popular. De acordo. Antolin, se fora o seu nome, viña acompañado de Ramón Giraldez e outro máis. Convocóume nalgunha ocasión na Asociación Cultural de Vigo e acudín, na rúa López de Neira, a carón do Cine Vigo, no acceso onde se exhibían os cadros dos filmes proxectados. Teño para min que este Antolin era o verdadeiro contacto de ERGA no noso instituto coa UPG, se el mesmo non era militante. Xa teño comentado dalgunha paseata e conversa extensas con Lucía Cid Cabido por aquel tempo. Bo recordo da súa aptitude e actitude que inscribo en coordenadas do nacionalismo galego. As relacións sempre foron cordiais e de respecto mutuo cos nacionalistas. Pouco tardaría o nacionalismo galego en medrar aceleradamente, sobor de todo a partires da creación da ANPG, nese ano 1975, mes de abril. Penso.