domingo, 9 de marzo de 2025

Centenario 2025 Castrelos Kensington

En 1925 se formaliza la donación del Parque de Castrelos a la ciudad de Vigo por parte de la familia Quiñones de León, Marqués de Alcedo, posteriormente conocida como finca de la Marquesa, reinando Alfonso XIII. Incluso parece ser que el Marqués pretendió acompañar el título de Grandeza de España a la donación. Lo importante es que ésta se produjo. 

No es de forma inmediata el disfrute de la donación por parte del pueblo de Vigo, ni el estado actual que conocemos igual al de la fecha de donación, naturalmente, por ejemplo, el foso y anfiteatro es posterio, aunque lleva décadas albergando una magna programación: en tiempos, teatro, también lírico, ballet clásico, siempre en horario nocturno, sin olvidar una programación vespertina orientada a un público infantil, aquel teatro de marionetas, Gorgorito y la bruja Ciríaca. Voy a omitir aquí mención al Pazo, Museo y sus jardines para encaminar por una recreación más libre, menos histórica, más silvestre o boscosa y fantaseada. De forma un tanto caprichosa, aprovechando que los marqueses tuvieron residencia en Londres, según creo, e incluso mayordomo inglés en el Pazo, establezco no un paralelismo sino una confusión con el Parque londinense de Kensington, donde nunca estuve, llevado también por una lectura neblinosa del Peter Pan de James Barry. A esto también ayudará una foto de una hada, cual Campanilla, recostada en la base de un árbol, a la que llamaré Loreléi, como aquellas que afirmara fotografiar Arthur Conan Doyle en su jardín. También me inspiran las numerosas fotografías realizadas en el Parque de Castrelos por Maricarmen Jaso inmortalizando momentos mágicos como la aparición de unas misteriosas libretas entre la vegetación o una gota de rocío perlada en una vaina de una hoja de otoño. Esto será algo así como el parafraseo de un cuento de hadas. 

Nos adentraremos en el Parque bajo el puente que nos servirá de palio hierofántico, en el Pontillón, en el punto justo donde inicia el Paseo del Matemático Rufo Pérez y hace su ingreso el Río Lagares, siendo uno de los más bellos atractivos del bosque el serlo fluvial. 

El Río Lagares, elemento patrimonial natural donde al anochecer, con suerte, tal vez, podamos oír el canto, que puede ser de perdición si se sienten importunadas por miradas indiscretas, de las hadas,  sorprendidas dándose un baño o reposando a la luz de la luna. 

Pero ahí no encontraréis a Loreléi, solo profundizando, bajo el dosel verde del bosque, si averiguais la hora exacta en la que acude, pues es muy puntual a su cita, la encontraréis en una fuente de aguas muy frescas llenando su cántaro. Loreléi tiene querencia por las fontanas y manantiales. 

En cualquier otra ocasión resonaran el eco de los pasos extraviados de los niños perdidos, los años de nuestra infancia, cual aquellos de Kensington que nos contara Barry o presencies el vuelo sin sombra de Peter con su traje verde en pos del pirata Garfio, desembarcado en las míticas Islas Cíes, ascendiendo río arriba, varado en Castrelos. 

Lo demás deberás descubrirlo por ti mismo. Gorgorito nos despide con la invitación a volver.

 XUR O'PONTILLÓN. 2025, Año del Centenario. Dedicado a Beatriz Lidia Pérez Rey, mi madre. 

viernes, 7 de marzo de 2025

Concello de Teis

No ano 1997 cumpríuse o 61 Aniversario da constitución do Concello de Teis e recupero das miñas lecturas un opúsculo publicado polo Nadal dese ano. Leva un limiar asinado polo vello amigo e camarada Alfonso Martínez. Deste vou citando ou parafraseando algunhas liñas de información histórica. 

O Concello de Teis constituíuse o sete de Xaneiro de 1936 nunha andaina burocrática que encetara o 18 de Maio de 1935 coa solicitude de segregación do Concello de Lavadores. Nembargantes non era a primeira vegada que optara por constituirese en concello independente.

 No século dezanove acadara tal condición nas dúas xeiras liberais de 1812 a 1814 e de 1820 a 1823. De volta ó século vinte o traxecto de Teis, concello indepedente, foi curto, un tanto efémero, de Xaneiro de 1936 ata Febreiro de 1937. O primeiro alcalde foi D. Manuel Martínez Ramos a quen sucedeu no cargo D. Julio Quirós Estévez. 

Destes dous mandatos son reseñables: 1. A redacción do proxecto e presuposto para construire un embarcadoiro na praia de Arealonga. 2. A xestión pra compra de terreos destinados á construción duns grupos escolares. 3. A solicitude de subvención para a construción do Mercado, entre outras iniciativas. 

Para rematar estas liñas unha breve reseña de Faro de Vigo, publicada en data 9 de Xaneiro de 1936, coa seguinte cabeceira destacada en negrita : " El Nuevo Municipio de Teis se ha constituído anteayer". Tamén o diario vigués El Pueblo Gallego, de Portela Valladares, en data de 17 de Febreiro dese ano 1936 publicaba: " Teis. Sesión de la Corporación Municipal". 

Cumpre gardar memoria destes fitos, pois con estes vimbios teceuse a urdime, tamén concellos que foron de Bouzas e Lavadores, do Vigo actual. 

Na lembranza de Antón de Meder, íntimamente vencellado a Teis, e de Maruxa Cal, amiga e camarada común de Alfonso Martínez, Carlos Meixide, miña e de tantos outros pola década dos setenta do século pasado. XUR O'PONTILLÓN. 

martes, 4 de marzo de 2025

Paneuropeismo 25

En este ya casi vencido primer cuarto del 2025 podemos y debemos proclamar un paneuropeismo con Rusia incluida y con el concepto de Eurasia por bandera. 

El fantaseo de los demonios desatados, sea Siberia o Asia Central o donde nuestra imaginación los ubique, deben ser descartados. Hoy vuelan más veloces las nuevas tecnologías aladas que cualquier caballería. 

Esquematicamente en la actual geopolítica (2025) hay dos grandes espacios: 

1. Un espacio continental,  Eurasia( Europa - Asia Central).

 2. Otro espacio, intercontinental, marítimo - terrestre, Pacífico - América ( principalmente los países que tienen costa en el Pacífico y muy destacadamente USA) - Extremo Oriente ( destacadamente China, Japón).

 3. Un espacio "tapón" en disputa, todavía incógnita, aunque no ignoto, África.

 Obviamente este apunte deja fuera flecos muy relevantes. Se trata de reseñar tres grandes placas tectónicas de la Geopolítica. 

Añadir el finiquito, al que se resistiran sus elefantisíacas estruturas burocráticas, OTAN - UE y la ONU y sus ridículas Agencias ( la más macabra la OMS) con sus grandes y pequeños idearios incumplidos. 

De la megalomanía delirante del cómico títere alborea una dislocación paridera de algunos reequilibrios geoestratégicos. XUR O'PONTILLÓN, Politólogo. 

martes, 25 de febrero de 2025

Los europerros

El club caniche ha votado : mañana buen tiempo. Vemos a Zelenski más perdido que un pulpo en un rockodromo sin empolvar. Dos vueltas más y ni se encuentra.

 Mientras tanto los europerros pasando la patita por la mano de Trump por si cae algo al tiempo que mueven la colita para llamar su atención. 

En la Asamblea General de la ONU  USA y Rusia votan juntas contra una resolución de condena a Rusia y China se abstiene. Austria avisa de que Europa se asoma al abismo. Los iscanders fueron un aviso muy serio de Rusia. 

La PROPUESTA para la PAZ: CONVERTIR UCRANIA EN UN TERRITORIO DESMILITARIZADO. SE NEGOCIARÍAN LOS DETALLES. HAY VARIEDAD DE OPOCIONES SOBRE LA BASE DE ESTE ACUERDO. 

A mi entender si esto sale bien, tendríamos prefigurada lo que resta para concluir la primera mitad del siglo ( 2050) cuando menos. La cuestión es dónde buscar acomodo a los europerros y poner fin a la pesadilla distópica que inició como un cuento de Hadas allá por los años 50 y 60 del pasado siglo de De Gasperi y Adenauer, de CECAS Y EURATONES. Veremos. XUR O'PONTILLÓN, Politólogo. 

Polemología didáctica

Empecemos por aclarar el término polemología, no es tanto el estudio de ésta o aquella guerra aisladamente cuanto la descripción y relación comparativa histórica de los conflictos armados internacionales y sobre todo sus condicionantes políticos, culturales, económicos, lingüísticos, religiosos, conexos, subyacentes o manifiestos.

 En esta ocasión abordaré muy brevemente, apuntaré, la relación entre geopolítica y organizaciones ( alianzas) militares multinacionales.

 En el pasado siglo veinte dos muy renombradas fueron, en suelo europeo, la OTAN y el Pacto de Varsovia. 

Siguiendo aquel aforismo que acuñara Winston Churchill tras la Segunda Guerra Mundial, en Europa se había levantado un Telón de Acero, iniciándose la Guerra Fría, una de cuyas consecuencias fue la creación de una coalición militar liderada por los Estados Unidos junto a Canadá y algunos otros países, fundamentalmente europeos, denominada OTAN. 

Unos años después, en los 50, la URSS impulsa el Pacto de Varsovia junto a Polonia, DDR, Checo Eslovaquia, Hungría, entre otros. 

En los años noventa del pasado siglo esto empieza a cambiar. Y ya en el presente 2025 el mapa geopolítico nos muestra la desaparición hace lustros del Pacto de Varsovia simultaneamente a las sucesivas ampliaciones de la OTAN direccionadas contra Rusia. Y lo peor países que otrora pertenecieran al Pacto de Varsovia hoy son miembros de la OTAN.

 Pero de pronto se alza un STOP: UCRANIA. Y parece que por primera vez un presidente  norteamericano, TRUMP, lo tiene en cuenta. Las prioridades para él ya no son transatlánticas, se auguran más bien en el Índico Pacífico, sobre todo cruzando la mirada con China y tal vez la OTAN vaya periclitando. 

La Tierra gira, los Tiempos históricos también. Europa, Melodía de Arrabal, con Macron, bandoneón desafinado entre manos. XUR O'PONTILLÓN. 

sábado, 22 de febrero de 2025

La Otredad de Rusia y petite Napo

Rusia NO es alteridad de Europa, NO es Sombra al acecho, NO es Otro, NO es Otredad maligna del Ser europeo.

 Escucha, pequeño Napo, enfermo delirante, castrado de atributos masculinos militares para el combate. Tu abuelo Napoleón salió de Rusia en llamas. También tu primo hermano Adolf (Wolff) con el que te peleabas y del que te tuvo que liberar en Berlín. 

Rusia desde la fundación, cuando menos, de San Petersburgo, la Nueva Versalles, erigida sobre la desecación de pantanos de águas bálticas, europea en plenitud. 

Rusia que liberó a media Europa y por ende al mundo entero de las garras y guerras del nazi fascismo, que construyó una alianza militar contra la OTAN, el Pacto de Varsovia, se va a dejar ahora otanizar? Nunca!!!

 Tu, Macron, concubina de Petain en el regazo de Vichi, nos vas a aleccionar contra Rusia? NO!!!

 Porque Rusia es plenamente Europea y defiende el derecho y aspiraciones en "su / nuestro" continente. Europa se construye con Rusia, NO contra Rusia. Ni Alteridad, Ni Otredad, Ni Maligno. Con Rusia, del Atlántico hasta los Urales, y más allá. Desde esta península subcontinental EUROASIÁTICA. Desde los arenales de Samil hasta el Lago Baikal. XUR. 

lunes, 10 de febrero de 2025

Blues da Florida

Faime chegar o amigo e camarada Emilio Zunzunegui un exemplar adicado do libro Blues da Florida, da autoría de José G. Barral, editado por Medulia Editorial neste pasado 2024.

 Dicir do autor que é vigues da colleita do 58, coma min e que coma min, estudou no colexio salesiano. Barral foi segredario da Federación de Ensino de Galicia das CCOO. Dende 2008 publica Por catro perras, guía de tascas e tabernas de Vigo, Último peaje, Cruzados polo camiño ou este último Blues da Florida. 

O tempo histórico ( anos sesenta do pasado século vinte ) e os seu espazos ( Falperra, Panificadora, Capitán Carreró, Mercantil, Casino, Club de Campo, Aero Club, máis periférico, Lavandeira) perimetran unha urbe viguesa sob o liderato da enérxica figura do Alcalde Rafael. J. Portanet Suárez. 

O fío conductor da novela son os feitos e fitos que reflicten, dende a miña perspectiva, cunha apariencia policíaca, as liortas entre dous sectores da oligarquía viguesa : Os Portanet e os Valcárcel, arredor da substitución do transporte urbano, cuxa titularidade na altura estaba nas máns dos Valcarcel ao tempo que eran propietarios da Panificadora. Portanet desbotaba contar cos Valcárcel. 

A novela vai progresando con bo pulso narrativo e linguaxe directa, sen artificios, nas intrigas políticas e empresariais daquel tempo cun par de polis polo medio e outros figurantes. Sabemos os que recordamos como rematou, nunha procesión fúnebre tranviaria o día derradeiro do Ano 1968 cara ás cocheiras das Travesas. 

Durante anos, non lonxe, os Tranvías e uns autobuses londinenses de cor vermella, de dous andares, que fixeran vir os de Tranvías e non se lles permitira entrar en servicio, ficaron arrombados expostos á oxidación do tempo, abrigados pola memoria dalgún de nos. Todo acontecera forzado e o asasinato dos Tranvías puxera coma un fundido en negro nas nosas vidas. 

Hai un Vigo dunha orela e doutra do último tranvía e ise intre eterno pide un Blues. XUR O'PONTILLÓN.